ՈՒղիղ մեկ տարի առաջ՝ «Հեղափոխության պահապաններ» ՀԿ հիմնադիր-անդամ Հայկ Մովսիսյանի առնչությամբ գրված հոդվածում, պատասխան չակնկալող, ցավոտ ու հռետորական հարցադրումներ էի արել...
Մի հիվանդություն կար, ժամանակին շատ տարածված էր: Գուցե հիմա էլ կա, բայց ձեն-ձունն ինչ-որ չի լսվում, համենայն դեպս, իմ ականջին չի հասել: ԵՐԵՎԱՆՅԱՆ ՀԻՎԱՆԴՈՒԹՅՈՒՆ էր կոչվում...
Սովորությունը սարսափելի բան ա։ Հինգ մահ ես տեսնում, վեցերորդին սովորում ես, երկու անգամ քեզ ժպտում են, երրորդը էլ չես նկատում, մի քանի անգամ քեզ խաբում են, հետո ինքդ ես սկսում խաբվել...
Որ ընկերախմբիս առնվազն մեկ-երրորդը նիկոլավարակի բացիլակիր է, գիտեի վաղուց: Երկուսուկես տարի համբերությամբ հետևում էի վարակվածության տարբեր դրսևորումներին և բուն վարակի դինամիկային՝ հուսալով, որ ժամանակն իր բուժիչ ներգործությունը, այնուամենայնիվ, կունենա...
Լավ, էս դեմագոգիային մի օր վերջ պիտի տրվի՞, թե չէ: Երկուսուկես տարի առավոտից իրիկուն խոսում է ու խոսում, խոսում է ու խոսում, մազոլ արեց աչք-ականջներս...
Բոլոր «մկներն» ու «ձկները» պլստացին, Արցախը չպլստաց: Եվ գիտե՞ք ինչու չպլստաց, որովհետև քանի դեռ Ղարաբաղյան հարցը կար, լավ չէիք ապրելու, սերգոներ ջան...
Պուտին-Փաշինյան վերջին հեռախոսազրույցը հայ-ռուսական հարաբերությունների կարգավորման սկիզբ չդարձավ։ Ընդհակառակը՝ այն բացահայտեց այն փակուղին, ուր Հայաստանը հասցվել է տարիներ շարունակ վարված գործարքային և անհետևողական արտաքին քաղաքականությամբ...